Jadę sobie autem
ulicą Kilińskiego. Światła, mam czerowne, więc stoję. Nagle uderza w moje auto coś. Trzykrotnie. Okazuje się, że to samochód ciężarowy Star. Samochód ów jest pojazdem MPK - tzw. pomoc techniczna.
- Nie widział mnie pan? - ukrywam niechęć wobec sprawcy.
- Widziałem, przecież stał pan przede mną - odpowiada zażywny czterdziestolatek.
- I???
- Hamulce mi wysiałdy, przepraszam - dodaje, a ja juz zbity z tropu, bo widzę z drugiej strony człowieka.
- Nie szkodzi - mówię i sam nie wierzę w to, co słyszę z ust swoich, bo tył auta zdewastowany.
- Piszemy oświadczenie, czy mam wołac policję - pytam uprzejmie.
- Oświadczenie - odpowiada sprawca. I dodaje - Cholera, jesteśmy jedynym pogotowiem technicznym MPK na Łódż, Zgierz i Ozorków. No i teraz nie ma pomocy technicznej.
- Co pan mówi? - pytam ogłuszony i ogłupiały zarazem, bo łeb mi się zatrząsł od tych uderzeń.
- No tak - mówi pan z MPK - teraz nie ma pomocy technicznej w regionie.
A jest godz, 16.30. A adres -Kilińskiego 129.
- Piszemy oświadczenie? - pytam uprzejmie.
- Tak, ale zadzwonię po dyżurnego, on przywiezie druk oświadczenia.
Dzwoni. Dyżurny pojawia się, chyba w CC, nie może drzwi otworzyć, gdy otwiera, zamyka je z trudem. Piszemy oświadczenie na druku MPK. Powód kolizji - awaria hamulców w samochodzie pomocy technicznej MPK. Pan sprawca mnie przeprasza, ja na to, że nie szkodzi, chociaż tyłu auta brakuje cokolwiek i głowa boli.
Wracam do domu.
Myślę, co w zasadzie mnie zdumiewa.
Uderza w moje auto wóz pomocy technicznej MPK - jedyny dziś w mieście. Z powodu awarii hamulców.
Gdzie ja żyję????
czwartek, 30 sierpnia 2012
środa, 27 czerwca 2012
Bogusław Linda skończył 60 lat
,,Kurwy" i artysta
Bogusław
Linda kończy dziś 60 lat. Jakoś to dla mnie okropnie zabrzmiało: idol polskiego
kina akcji („Psy” itp.) ma 60 lat? Zestarzał się?
Z
Lindą zetknąłem się kilka razy w życiu. Pierwszy raz, gdy miał grać główną rolę
w filmie, który nie miał budżetu. I jak szybko zetknąłem się, tak szybko się „odetknąłem”.
Ostatecznie zagrał Dedek, który po latach okazał się TW.
Kolejne
razy to już nie była moja kariera filmowa, a dziennikarska. I spotykaliśmy się
na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Po raz drugi zostaliśmy sobie
przedstawieni, a o ile dobrze pamiętam, aktu dokonał Czarek Pazura, z którym
wówczas przyjaźniliśmy się dość blisko. Zawodowo porozmawiałem z Lindą chyba ze
dwa, trzy razy. Pamiętam, że chyba w pierwszym z wywiadów Linda odpowiadając na
pytania użył słów powszechnie uznanych za brzydkie, mianowicie kurwa mówił i
skurwysyn. W kontekście ról, jakie grał. Mnie naturalnie słowa te nie
bulwersowały (i nie bulwersują), więc wywiad do gazety poszedł w wersji nie
zmienionej. Korekta chciała poprawiać, na szczęście Ewa Kluczkowska, która była
naczelną „Wiadomości dnia” poprawiać nie pozwoliła. I tak 15, a może i 20 lat temu, dzięki
Lindzie, mnie i Kluczkowskiej prasa lokalna wzbogaciła się o „nowe” wyrazy.
A
polskie kino dzięki Lindzie ma jego piękne role m.in. w „Kobiecie samotnej” i „Przypadku”.
Ja szczególnie cenię Jacka, u boku Marysi Chwalibóg, w filmie Agnieszki Holland. Linda nie miał
jeszcze trzydziestki.
100
lat.
Euro 2012: Kręcina Kuźniarem zakręcił
Wszystkiemu winien w-f
Ranek przyniósł mi rozbawienie. W moim telewizorze na żywo rozmawiał z Jarosławem Kuźniarem pan Kręcina. I pan Kręcina wkręcał Kuźniarowi m.in. to, że piłkarze polskiej reprezentacji grają tak słabo, bo na lekcjach w-f dzieci nie ćwiczą, albo źle ćwiczą, a nauczyciele też jakoś nie bardzo...
Gdyby Kuźniar był błyskotliwy, może nie musiałby przygotowywać się do rozmowy z takim intelektualistą, jak Kręcina. Ale tradycyjnie słabo przygotowany Kuźniar, dziś nie obronił bramki i Kręcina strzelał gole. Takie szmaty właściwie to były.
Bo co to za argument z tymi szkołami? Czy reprezentację wybiera się z całej populacji? Założę się, że więcej chłopców z oddaniem i zapałem gra w piłkę nożna, niż uczy się pilnie fizyki i matematyki. A uczelnie funkcjonują, kształcą inżynierów, ba: w Polsce jest więcej niż 11 profesorów np. fizyki lub chemii. Na pewno więcej chłopaków trenuje w szkolnych klubach sportowych, niż pracuje w skupieniu w kółku biologicznym, a przecież lekarzy jest w Polsce wielu.
No cóż, Kręcinie udało się wykręcić sianem…
Nie naśmiewam się z nazwiska, ale trudno powiedzieć, by nie pasowało ono do tego pana. On i jego nazwisko przywołują literacki obyczaj nadawania nazwisk charakteryzujących postać. Tak robił m.in. Fredro, gdy rejentowi w „Zemście” dawał nazwisko Milczek, a cześnikowi – Raptusiewicz. I to by było na tyle J
Ranek przyniósł mi rozbawienie. W moim telewizorze na żywo rozmawiał z Jarosławem Kuźniarem pan Kręcina. I pan Kręcina wkręcał Kuźniarowi m.in. to, że piłkarze polskiej reprezentacji grają tak słabo, bo na lekcjach w-f dzieci nie ćwiczą, albo źle ćwiczą, a nauczyciele też jakoś nie bardzo...
Gdyby Kuźniar był błyskotliwy, może nie musiałby przygotowywać się do rozmowy z takim intelektualistą, jak Kręcina. Ale tradycyjnie słabo przygotowany Kuźniar, dziś nie obronił bramki i Kręcina strzelał gole. Takie szmaty właściwie to były.
Bo co to za argument z tymi szkołami? Czy reprezentację wybiera się z całej populacji? Założę się, że więcej chłopców z oddaniem i zapałem gra w piłkę nożna, niż uczy się pilnie fizyki i matematyki. A uczelnie funkcjonują, kształcą inżynierów, ba: w Polsce jest więcej niż 11 profesorów np. fizyki lub chemii. Na pewno więcej chłopaków trenuje w szkolnych klubach sportowych, niż pracuje w skupieniu w kółku biologicznym, a przecież lekarzy jest w Polsce wielu.
No cóż, Kręcinie udało się wykręcić sianem…
Nie naśmiewam się z nazwiska, ale trudno powiedzieć, by nie pasowało ono do tego pana. On i jego nazwisko przywołują literacki obyczaj nadawania nazwisk charakteryzujących postać. Tak robił m.in. Fredro, gdy rejentowi w „Zemście” dawał nazwisko Milczek, a cześnikowi – Raptusiewicz. I to by było na tyle J
wtorek, 19 czerwca 2012
Ostry dyżur... na okulistyce w szpitalu im. Jonschera
Profesor
pełen tortu
To
blogowy zapis pisma, jakie wyślę do NFZ. Może jedynie podaruję im niektóre szczegóły własnej oceny,
skupiając się na faktach.
Weekend
poza piękną pogodą przyniósł potworny ból oka. Weekend na wsi ma swoje prawa, więc poczułem,
że nie wypada zawracać głowy autochtonom, bo niby co? - Oko mnie boli – poskarżę się i stanę w kolejce z – dajmy na to – dzieckiem z naderwaną rączką przez kombajn, podczas gdy w tzw. rodzinnej przychodni przyjmuje okulista.
Ból
i oko dowiozłem do Łodzi po zmroku.
Rano.
-
Dzień dobry, chciałbym przyjść dziś do okulisty…
-
Termin jest za dwa tygodnie, ale NFZ nie podpisał z nami kontraktu, więc wizyta
u okulisty jest płatna, podobnie jak leki przez niego zapisane i badania ze
skierowań wynikające.
-
Ale mnie oko boli, bardzo…
-
To niech pan próbuje na ostrym dyżurze, u Jonschera.
-
A jaki tam numer telefonu?
-
Nie wiem.
Jonscher, Milionowa,
daleko… Wiem, WAM, WAM jest dobry.
- Dzień dobry, czy
mogę przyjść do okulisty? Oko mnie boli…
- My nie przyjmujemy
nagłych przypadków, ostry dyżur mają u Jonschera.
Kapitulacja: Jonscher.
- Dzień dobry, czy
mogę przyjść do okulisty? Oko mnie boli?
- A to coś pilnego?- Dla mnie bardzo.
- No, to oceni lekarz,
ale proszę. Do przychodni, czy na dyżur?
- A co za różnica?
- Do przychodni trzeba
się zapisać, a na dyżur nie.
- To na dyżur. Gdzie
mam się zgłosić?
- Na oddział
okulistyczny.
Jonscher „na oko”
wyremontowany, korytarze pełne ludzi, klatka schodowa paskudna, na pierwszym
piętrze budynku „A” drzwi do upragnionego gabinetu, prosto z klatki schodowej.
Trzy oczekujące panie szczebioczą radośnie. – Po co one przyszły na ostry dyżur
– myślę – skoro „na oko” oczy mają zupełnie OK? Próbuję zajrzeć do gabinetu, ale
drzwi są zamknięte.
- W środku jest
pacjent – informuje mnie jedna. Okazuje się, że najpierw muszę zarejestrować
się. Zajmuję kolejkę, schodzę do rejestracji. Po serii pytań kobieta podsuwa mi
jakiś formularz.
- Pan to wypełni.
- Ale ja nie widzę, na
nosie nie mam korekcyjnych, tylko ciemne, bo mnie światło razi.
- To ja będę czytała,
a pan będzie pisał. Napisałem, „wołami”. Dostaję kartę, wracam na korytarz. Pod
gabinetem skład nie zmieniony. Po 40 minutach wychyla się głowa i pani doktor
prosi „następną osobę”. Po 7 minutach następna osoba wychodzi, ale wejść nie
można: pani doktor poprosi sama. Po kolejnych 40 minutach pani doktor „prosi” i
sytuacja powtarza się. Pokonuję szyfry przy drzwiach na oddział i pytam o
ordynatora. U siebie go nie ma, więc może w pokoju lekarskim.
- Dzień dobry, szukam
profesora Nawrockiego.
- Słucham – odpowiada mi
pan zajadający się tortem. Na ogromnym stole trzy wielkie torty, ledwie
odpakowane z pudeł. Przy stole trzech panów zajętych konsumpcją.
- Czekam na wizytę u
okulisty, na ostrym dyżurze, ponad półtorej godziny, w tym czasie przyjęto dwóch
pacjentów, których wizyty trwały niespełna 10 minut.
- No i? – w pytaniu pana profesora nie słychać
jednak zaciekawienia, a raczej irytację. W pytaniu słychać też mozolne
przełykanie tortu.
- Ja tego nie
rozumiem. Jeśli państwo nie są w stanie sprostać sytuacji ostrego dyżuru, to
może lepiej zrezygnować – wydaje mi się, że jestem złośliwy.
- Tu wszyscy
pracują - odpowiada pan profesor nie
przerywając jedzenia i oczywiście nie wstając z krzesła, bo co on się będzie
przed pacjentem poniżał.
- No właśnie
widzę. Smacznego.
- A z takimi uwagami,
to do dyrekcji – dorzuca profesor pełen tortu.
- Nie omieszkam –
zapewniam pełen wkur….
Wracam na klatkę
schodową. Po 20 minutach wychodzi pacjentka, wchodzę do gabinetu mijając ją w
drzwiach. Lekarka coś pisze przy biurku.
- Dzień dobry – mówię szczęśliwy,
że oto jestem u celu.
- Proszę wyjść, jestem
zajęta.
- Poczekam, oko mnie
boli bardzo… Proszę zrozumieć moje poirytowanie, ale czekam już blisko dwie
godziny.
- A co mnie to
obchodzi – rzuca nie podnosząc głowy znad papierów damesa.
- A co panią w ogóle
obchodzi?
- Teraz będę badała pacjentce
dno oka i pana nie przyjmę.
Wracam na korytarz.
- Taka młoda, a już
chamka – odpowiadam na nieme spojrzenia pozostałych, którzy są zbudowani moją
odwagą, czytaj wejściem do gabinetu. Po 3 minutach uchylają się drzwi i pojawia
się głowa pani doktor. Nareszcie – cieszę się w duchu, a tymczasem…
- Niech się pan
uspokoi, tu wszystko słychać przez drzwi – komunikuje damesa łykając jakieś
przedziwne kompleksy i znika za drzwiami. Po 10 minutach pojawia się znowu i –
Następny proszę. A następny to ja!!!
- Dzień dobry –powtarzam
się, ale jakoś inaczej nie umiem.
- Co panu jest?
- Oko mnie boli od
soboty i…
- Jakie pan ma szkła
korekcyjne?
- Plus dwa na…- Sama sprawdzę.
Do gabinetu wchodzi pan profesor pełen tortu. Siada przy aparacie.
- Pan tu podejdzie,
głowę na podstawek położy. Opieram brodę na podstawku, opieram czoło o inny
(oczywiście nie przetarty nawet). – Nic tu nie ma – konkluduje profesor pełen
tortu. Lekarka, jakby uspokojona zajmuje jego miejsce i powtarza badanie.
- Jestem zaniepokojony,
bo wynalazłem w podręczniku, że to może być zapalenie oka.
- To pan nie doczytał –
żółć kapie z każdej wypowiadanej sylaby. Zakrapia mi atropinę, wracam na
korytarz, po 20 minutach znów w gabinecie. Dno oka zbadane, zero informacji
zwrotnej, ja już nawet nie pytam, bo co za przyjemność patrzeć, jak młoda i
niebrzydka lekarka kołtuni się we własnym kompleksie ważności.
Anna Krzymianowska –
bo tak się damesa nazywa, zapisuje leki, ja w skołowaniu nie pytam o
dawkowanie, ona nie mówi, no bo przecież nie może się poniżać.
- Dziękuję, do
widzenia – to ja do lekarki. Z drugiej strony wymowne milczenie. A więc jednak
nie myliłem się, młoda, a już chamka.
W aptece farmaceutka podaje mi leki (77 PLN)
- Pan jak widzę po
atropinie, zna pan dawkowanie leków?
- Nie – stwierdzam lekko
zaniepokojony.
- Na recepcie lekarka
musiała napisać, więc ja panu przepiszę na opakowania leków, żeby się panu nie
pomyliło.
- Dziękuję.- Nie ma za co.
Oko wciąż boli.
poniedziałek, 18 czerwca 2012
Tosca: Cichocka, Hołysz, Vesin
Koleżanki z pracy
Właściwie nie mogę już doczekać się wakacji i chciałbym, żeby trwały jak najdłużej. W perspektywie jednak jest bardzo kusząca premiera Teatru Wielkiego: "Tosca" Pucciniego. Reżyserować będą Janka Niesobska i Waldemar Zawodziński. A w partii tytułowej - trzy wielkie śpiewaczki: Monika Cichocka, Katarzyna Hołysz i Ewa Vesin. Każda inna, każda z ogromnym temperamentem, każda znakomita. Jakie będą trzy Florie Toski w Łodzi? Odpowiedź już pod koniec października. A na bannerze reklamowym, który zawiśnie już niedługo na fasadzie TWŁ, wyglądać będą tak.
Banner zaprojektowałem wspólnie z Iwoną Marchewką, najlepszą Marchewką świata :) Nasze Toski mierzą ponad 6 metrów
Właściwie nie mogę już doczekać się wakacji i chciałbym, żeby trwały jak najdłużej. W perspektywie jednak jest bardzo kusząca premiera Teatru Wielkiego: "Tosca" Pucciniego. Reżyserować będą Janka Niesobska i Waldemar Zawodziński. A w partii tytułowej - trzy wielkie śpiewaczki: Monika Cichocka, Katarzyna Hołysz i Ewa Vesin. Każda inna, każda z ogromnym temperamentem, każda znakomita. Jakie będą trzy Florie Toski w Łodzi? Odpowiedź już pod koniec października. A na bannerze reklamowym, który zawiśnie już niedługo na fasadzie TWŁ, wyglądać będą tak.
Banner zaprojektowałem wspólnie z Iwoną Marchewką, najlepszą Marchewką świata :) Nasze Toski mierzą ponad 6 metrów
Etykiety:
Ewa Vesin,
Katarzyna Hołysz,
Łódź,
Monika Cichocka,
Teatr Wielki
niedziela, 17 czerwca 2012
Posprzątane Złote Maski 2012
Pozłocone
Złotą Maskę dla najlepszego spektaklu sezonu
2011/2012 otrzymał Teatr im. Jaracza, za "Posprzątane" w reż.
Mariusza Grzegorzka.
Złota Maska za najlepszą reżyserię - Mariusz
Grzegorzek, za „Posprzątene”.
Złota Maska za najlepszą reżyserię - Zbigniew Brzoza
za przygotowanie spektaklu dyplomowego studentów aktorstwa PWSFTviT w Łodzi
"Z Różewicza dyplom"
Złota Maska za najlepszą scenografię – Grzegorz Wiśniewski,
za „Króla Ryszarda III” we własnej reżyserii.
Złota Maska za najlepsze kostiumy: Maria Balcerek,
za trzy prace zrealizowane w Teatrze Wielkim w Łodzi: „Wielka Gala Operowa”, „Hiszpańskie
fascynacje”, „Madama Butterfly”
Złota Maska za najlepszą rolę kobiecą – Gabriela Muskała
za rolę Virginii w „Posprzątanym”.
Złota Maska za najlepszą rolę męską -
Michał Staszczak za rolę księcia Buckingham w spektaklu "Król
Ryszard III".
Złota Maska za debiut - Piotr Trojan za rolę Ifigenii w spektaklu
"I Ifigenia".
Złota Maska za pracę duetu reżyser-dramaturg (przyznana
po raz pierwszy w historii) - reżyser „I
Ifigenii” Tomasz Bazan i dramaturg
Szczepan Orłowski.
Złota Maska za wysoki poziom artystyczny za Koncert na Wielki Tydzień z muzyką Pergolesiego i Rossiniego i Koncert muzyki Wojciecha Kilara – Teatr Wielki w Łodzi.
Złota
Maska za kierownictwo muzyczne
spektaklu "Madama Butterfly" na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi - Tadeusz
Kozłowski.
Złota
Maska dla tealtru lalkowego - "Niewielki,
niemały król" w reż. Bogdana Nauki - Teatr Lalek "Arlekin".
Po raz pierwszy przyznana została Złota Maska za najciekawsze wydarzenie w teatrze nieinstytucjonalnym. Otrzymało ją Stowarzyszenie Teatralne Chorea za realizację artystyczno-społecznego projektu "Oratorium Dance Company".
Czarnej Maski nie przyznano.
Złote Maski w sezonie 2011/2012
przyznała kapituła w składzie: Renata Sas ("Express Ilustrowany"), Dariusz Pawłowski i Łukasz Kaczyński
("Dziennik Łódzki"), Małgorzata
Karbowiak ("Kalejdoskop"), Piotr Grobliński (www.reymont.pl) oraz Igor Rakowski-Kłos ("Gazeta
Wyborcza"). I choć członkiem dożywotnim kapituły jestem, to po raz pierwszy
w decyzjach udziału nie brałem. Nie wypadało.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

